خلاصه کتاب این بچه ( نویسنده ژوئل پومرا )

خلاصه کتاب «این بچه» نوشته ژوئل پومرا، شما را به دنیای پیچیده ی روابط والدین و فرزندان می برد. این نمایشنامه با ده صحنه ی مستقل اما به هم پیوسته، چالش ها، عشق ها و سوءتفاهم های عمیق خانوادگی را به تصویر می کشد و فرصتی برای تأمل در روابط خودمان فراهم می کند. آماده اید با این اثر برجسته آشنا شوید؟

تاحالا شده فکر کنید روابط بین پدر و مادرها و بچه ها چقدر می تونه پیچیده باشه؟ گاهی وقتا یه نگاه، یه جمله، یا حتی یه سکوت، پر از حرف های ناگفته و احساسات قاطی پاتیه. نمایشنامه «این بچه» (Cet enfant) اثر بی نظیر ژوئل پومرا، دقیقاً همین گوشه های پنهان و آشکار روابط خانوادگی رو نشونمون میده. این اثر، که تو دنیای تئاتر فرانسه کلی سر و صدا کرده و جایزه های مهمی هم برده، یه جورایی آینه ایه جلوی خودمون و خانواده هامون.

پومرا، که خودش هم نمایشنامه نویسه و هم کارگردان، با یه نبوغ خاص، ۱۰ تا صحنه ی مستقل رو کنار هم چیده که هر کدومشون یه تیکه از پازل بزرگ روابط والد و فرزندی رو به ما نشون میدن. انگار داریم از ۱۰ تا پنجره ی مختلف، زندگی ۱۰ تا خانواده رو می بینیم؛ خانواده هایی که شاید ظاهرشون فرق کنه، ولی دردها و دغدغه های مشترکی دارن. هدف ما تو این مقاله اینه که یه خلاصه ی کامل از این نمایشنامه بهت بدیم، بریم سراغ مضامین اصلیش و ببینیم پومرا چطور تونسته اینقدر هنرمندانه این ساختار رو کنار هم بچینه.

درباره نویسنده: ژوئل پومرا، جادوگر صحنه تئاتر

وقتی اسم ژوئل پومرا میاد، باید به یه چیز فکر کنیم: نوآوری و واقع گرایی تلخ. این هنرمند فرانسوی، که سال ۱۹۶۳ به دنیا اومده، فقط یه نویسنده نیست؛ اون کارگردان کارای خودشم هست و همین باعث میشه که نمایشنامه هاش یه جورایی از همون اول برای صحنه تئاتر طراحی شده باشن. پومرا از دهه ۹۰ میلادی شروع به فعالیت جدی کرد و خیلی زود با سبک خاص خودش تونست جای خودش رو تو دل منتقدین و مخاطبان باز کنه.

سبک کاری پومرا واقعاً منحصر به فرده. اون عاشق نشون دادن روابط انسانیه، اونم با تمام پیچیدگی ها و تاریکی هاش. از زبان روزمره استفاده می کنه، یعنی از همون حرفایی که ما هر روز تو زندگی عادی مون می زنیم. این کار باعث میشه مخاطب خیلی راحت تر با شخصیت ها و داستان ارتباط برقرار کنه و حس کنه داره یه تیکه از واقعیت زندگی خودش رو می بینه. پومرا تو کاراش خیلی به جزئیات اهمیت میده و سعی می کنه با کمترین دیالوگ و صحنه پردازی، عمیق ترین مفاهیم رو به خورد مخاطب بده. همین واقع گرایی تلخ و توجه به جزئیات باعث شده که کاراش همیشه حرف های زیادی برای گفتن داشته باشن.

از آثار دیگه ی معروفش میشه به دنیا (Le Monde) یا فکر کردن به آینده (Penser l’avenir) اشاره کرد که همه نشون دهنده تعهدش به موضوعات عمیق انسانی و اجتماعیه.

خلاصه جامع نمایشنامه این بچه: سفری در ده برش از زندگی

چیزی که نمایشنامه «این بچه» رو از بقیه کارها متمایز می کنه، ساختارشه. اینجا با یه داستان خطی روبه رو نیستیم، بلکه انگار پومرا یه دوربین گذاشته دستمون و ازمون خواسته ۱۰ تا صحنه ی مختلف از زندگی خانواده ها رو تماشا کنیم. هر کدوم از این صحنه ها، یه داستان جداگانه داره، شخصیت های خودش رو داره و یه گوشه از درگیری های بین والدین و فرزندان رو نشون میده. اما نکته ی جالب اینجاست که همه ی این صحنه های به ظاهر مجزا، مثل قطعات یه پازل بزرگ کنار هم قرار می گیرن و یه تصویر کلی از تم اصلی یعنی رابطه والد-فرزندی رو به ما میدن. بیاین با هم یه سرکی به این ۱۰ صحنه بکشیم:

توضیح ساختار منحصربه فرد نمایشنامه

پومرا یه جورایی ساختار کلیشه ای نمایشنامه رو شکونده. اون به جای اینکه یه داستان بلند رو دنبال کنه، اومده و ده تا داستان کوتاه رو کنار هم گذاشته. فکر کنین که هر صحنه، یه لنز متفاوته که باهاش میشه به یه بخش از چالش های خانوادگی نگاه کرد. این کار باعث میشه که مخاطب هم تنوع بیشتری رو حس کنه و هم درک عمیق تری از ابعاد مختلف یک موضوع واحد پیدا کنه. با این رویکرد، ما از زوایای مختلف به یک حقیقت مرکزی نزدیک می شیم: اینکه روابط خانوادگی، هر چقدر هم که متفاوت باشن، یه سری درگیری ها و احساسات مشترک دارن.

صحنه ۱: مرد بیمار و پسرش

صحنه ی اول با یه فضای سنگین شروع میشه. یه مرد میانسال که مریضه و کارشو از دست داده، با پسر پانزده ساله اش سر و کله میزنه. پدر حس می کنه دیگه مرد نیست، چون نمی تونه نون آور خانواده باشه. اینجاست که می فهمیم برای بعضی از پدرها، هویتشون گره خورده به کار و تأمین مالی خانواده. پسر اما یه نگاه دیگه داره، اون فکر می کنه همین کار بوده که پدرش رو از پا درآورده. این صحنه نشون میده که چطور بحران اقتصادی و بیماری می تونه روی هویت آدم ها و نگاه بچه هاشون بهشون تأثیر بذاره.

پدر: از وقتی کار نمی کنم دیگه نمی تونم مثل قبل احساس پدر بودن کنم. به نظر من مردی که نمی تونه با دست های خودش زندگیش رو تامین کنه مرد نیست.

صحنه ۲: پدر سالخورده و پسر و عروسش

تو این صحنه، وارد خونه ی یه پدر مسن می شیم که پسر و عروسش اومدن پیشش. اینجا بحث انتظارات نسل قدیم از جوون ها پیش میاد. پدر حس می کنه دنیا خیلی عوض شده و نمی تونه زندگی بچه هاش رو درک کنه. یه جورایی گله داره که چرا این نسل جدید اونجوری که باید، به رسم و رسوم قدیمی پایبند نیستن. این صحنه یه تلنگر می زنه به شکاف بین نسل ها و چطور دیدگاه های مختلف می تونه باعث سوءتفاهم بشه، حتی تو صمیمی ترین روابط.

صحنه ۳: زن باردار و معنای زندگی

زن جوانی رو می بینیم که بارداره و تمام زندگیش رو گذاشته پای بچه ای که هنوز به دنیا نیومده. اون معنای وجودی خودش رو تو این فرزند می بینه و پر از ترس و اضطراب آینده است. این صحنه به ما نشون میده که چطور حس مادری می تونه همزمان پر از عشق و امید باشه و هم پر از نگرانی و هراس. گاهی وقتا یه بچه، میشه مرکز تمام زندگی یه مادر، قبل از اینکه حتی پا به این دنیا بذاره.

صحنه ۴: زن و فرزندانش

تو این برش از زندگی، یه مادر رو می بینیم که با فرزندان بزرگ ترش کلنجار میره. فشارها و فداکاری هایی که یه مادر برای بچه هاش میکشه، گاهی وقتا اصلا دیده نمیشه یا حتی باعث سوءتفاهم میشه. بچه ها شاید فکر کنن مادرشون داره غر میزنه، در حالی که اون فقط نگرانه. این صحنه یادآوری میکنه که چقدر مهمیه که هر دو طرف، هم مادر و هم فرزند، همدیگه رو درک کنن و بدونن که هر کدومشون داره با چه چالش هایی دست و پنجه نرم می کنه.

صحنه ۵: زوج جوان و مشکل فرزندآوری

حالا نوبت یه زوج جوانه که با چالش بزرگی روبرو هستن: نمی تونن بچه دار بشن. جامعه و حتی خانواده ها ازشون انتظار دارن که حتماً بچه داشته باشن و همین فشار، زندگی شون رو تحت تأثیر قرار داده. این صحنه خیلی قشنگ نشون میده که چطور یه خواسته طبیعی و غریزی مثل بچه دار شدن، وقتی به مشکل می خوره، می تونه چه بار روانی سنگینی روی دوش یه زوج بذاره و حتی رابطه شون رو تحت الشعاع قرار بده.

صحنه ۶: رابطه دختر و پدر

صحنه ی ششم، یه نگاه عمیق به رابطه پیچیده ی پدر و دختری داره. این رابطه گاهی وقتا می تونه اینقدر صمیمی و نزدیک بشه که مرزها توش کمرنگ بشن. این صحنه به ما نشون میده که عشق پدری و دختری چقدر می تونه قدرتمند باشه، اما در عین حال، چطور باید مراقب بود که این صمیمیت از خط قرمزها رد نشه و برای هر دو طرف سالم بمونه.

صحنه ۷: پدر و مادر و فرزند به فرزندخواندگی گرفته شده

یه زوج تصمیم گرفتن یه بچه رو به فرزندی قبول کنن. این صحنه چالش های فرزندخواندگی رو نشون میده. اینکه چقدر سخته برای پدر و مادر، که با تمام وجودشون سعی کنن یه پیوند عاطفی قوی با بچه ای که از خونشون نیست، برقرار کنن. اینجا مسئله ی هویت و تعلق مطرح میشه؛ اینکه چطور یه بچه سعی میکنه جایگاه خودش رو تو یه خانواده ی جدید پیدا کنه و چطور پدر و مادر تلاش میکنن تا اون رو تو قلبشون جا بدن.

صحنه ۸: خانواده ای که با بیماری فرزند دست و پنجه نرم می کنند

این صحنه واقعاً دل آدم رو به درد میاره. خانواده ای رو می بینیم که با بیماری صعب العلاج فرزندشون دست و پنجه نرم می کنن. رنج ها، فداکاری ها، امید و ناامیدی هایی که تو این شرایط وجود داره، تو این صحنه به تصویر کشیده میشه. اینجاست که قدرت عشق خانوادگی و توانایی آدم ها برای مقاومت در برابر سخت ترین شرایط، خودش رو نشون میده.

صحنه ۹: فرزند و والدین سالخورده

با بالا رفتن سن والدین، مسئولیت مراقبت از اون ها میفته گردن فرزندان. این صحنه هم دقیقا همین موضوع رو نشون میده. اینکه چطور فرزندان با این بار مسئولیت کنار میان و این مراقبت چطور روی زندگی خودشون، کارشون و حتی روابطشون تأثیر میذاره. این صحنه بهمون یادآوری میکنه که چرخه زندگی چطور میتونه نقش ها رو عوض کنه و چطور یه روز، ما باید مراقب کسایی باشیم که یه عمر مراقب ما بودن.

صحنه ۱۰: نگاهی به پایان یک رابطه یا آغاز یک هویت جدید

صحنه ی آخر، یه جور جمع بندیه احساسی و مضمونی که تمام صحنه های قبلی رو به هم پیوند میده. معمولاً پومرا تو صحنه های پایانیش، یه جور حس مبهم و باز رو به مخاطب میده که باعث میشه تا مدت ها بعد از تماشای نمایشنامه، تو فکر فرو بره. اینجا شاید یه پایان برای یه رابطه ی قدیمی یا شروع یه هویت تازه رو ببینیم. چیزی که واضحه، اینه که پومرا می خواد نشون بده روابط انسانی هیچوقت واقعاً تموم نمیشن، فقط تغییر شکل میدن و ادامه پیدا می کنن.

جمع بندی بخش خلاصه: وحدت در عین تنوع

همونطور که دیدین، «این بچه» یه مجموعه از داستان های متفاوته، اما همه ی این داستان ها یه نخ نامرئی دارن که به هم وصلشون می کنه: هسته ی مرکزی روابط انسانی. پومرا با این ساختار نشون میده که هر خانواده ای با هر وضعیتی، یه سری احساسات و چالش های مشترک داره که همه ما میتونیم باهاش ارتباط برقرار کنیم. این تنوع در موقعیت ها و وحدت در مضمون، کاری کرده که این نمایشنامه اینقدر تأثیرگذار باشه.

مضامین اصلی و پیام های کلیدی نمایشنامه

نمایشنامه «این بچه» فقط یه داستان نیست، یه مجموعه از درس ها و تلنگرهاست که بهمون کمک می کنه عمیق تر به روابطمون نگاه کنیم. پومرا با ظرافت خاصی، لایه های پنهان خانواده رو نشون میده. بیاین چند تا از مهم ترین مضامین و پیام هایی که این کتاب بهمون میده رو بررسی کنیم:

پیچیدگی بی پایان روابط والدین و فرزندان

شاید اصلی ترین مضمون این نمایشنامه، همین پیچیدگی روابط بین پدر و مادرها و بچه ها باشه. تو هر صحنه می بینیم که چقدر انتظارات متقابل، حرف های ناگفته، فداکاری های بی حد و حصر، سوءتفاهم های کوچیک و بزرگ، و عشق هایی که گاهی شرط و شروط دارن، این روابط رو شکل میدن. هیچ رابطه ای ساده نیست و پومرا این رو بدون هیچ قضاوتی بهمون نشون میده.

بحران هویت در بستر خانواده

خیلی وقتا نقش هایی که تو خانواده داریم، هویت ما رو تعریف می کنن. پدر، مادر، فرزند، برادر، خواهر… اما چی میشه اگه این نقش ها به چالش کشیده بشن؟ مثل پدری که شغلش رو از دست میده و حس می کنه دیگه مرد نیست. این نمایشنامه نشون میده که چطور بحران ها می تونن هویت فردی ما رو تو بستر خانواده تغییر بدن یا حتی نابود کنن.

بار سنگین گذشته و میراث نسلی

بعضی وقتا، زخم های نسل های قبلی، بدون اینکه خودمون بدونیم، روی روابط ما تأثیر میذارن. گذشته ی پدر و مادرها، تصمیماتشون، حتی حرف هایی که هیچوقت به زبان نیومدن، مثل یه میراث نامرئی به نسل بعدی منتقل میشن. «این بچه» به ما یادآوری می کنه که چقدر باید حواسمون به این میراث باشه و چطور می تونیم ازش درس بگیریم.

تنهایی و جدایی عاطفی، حتی در نزدیک ترین روابط

شاید عجیب باشه، اما حتی تو صمیمی ترین روابط خانوادگی هم، آدم ها ممکنه حس تنهایی کنن. هر کسی دنیای خودش رو داره، حرف های ناگفته ی خودش رو داره و گاهی وقتا، حتی تو شلوغ ترین جمع خانوادگی هم حس انزوا سراغش میاد. پومرا این تنهایی رو خیلی عریان نشون میده و بهمون میگه که این حس، یه بخش طبیعی از انسان بودنه.

سکوت ها و ناگفته ها در دل خانواده

گاهی وقتا سکوت، از هزاران کلمه بلندتر فریاد میزنه. خیلی از مشکلات خانوادگی به خاطر حرف های ناگفته، احساسات سرکوب شده و سکوت های طولانی به وجود میان. «این بچه» بهمون نشون میده که اهمیت دیالوگ های بی پرده و بیان احساسات واقعی چقدر زیاده و چطور عدم ابراز این احساسات می تونه روابط رو به سمت نابودی ببره.

واقع گرایی و عدم قضاوت: رویکرد بی طرفانه پومرا

یکی از بزرگترین ویژگی های پومرا اینه که قضاوت نمیکنه. اون فقط واقعیت های تلخ و شیرین زندگی خانوادگی رو به تصویر میکشه، بدون اینکه به ما بگه کی خوبه، کی بده، یا کی مقصره. این رویکرد بی طرفانه باعث میشه مخاطب خودش به فکر فرو بره، خودش نتیجه گیری کنه و خودش با این واقعیت ها کنار بیاد. این همون چیزیه که کار پومرا رو اینقدر انسانی و ملموس میکنه.

تحلیل ساختاری و سبک نگارش

وقتی پای نمایشنامه «این بچه» میاد وسط، فقط محتواش نیست که جذابیت داره، بلکه فرم و ساختارش هم حرف های زیادی برای گفتن داره. پومرا با نوآوری خاصی تو این بخش، تونسته یه اثر عمیق و متفاوت خلق کنه. بیاین ببینیم چطور:

نوآوری در فرم و ساختار متوالی-مستقل

همونطور که قبلاً هم گفتیم، «این بچه» از ده صحنه ی مجزا تشکیل شده که هر کدوم یه داستان مستقل رو روایت می کنن، اما در نهایت همگی به یک مضمون واحد یعنی روابط والد-فرزندی می رسن. این ساختار متوالی-مستقل یه مزیت بزرگ داره: به مخاطب اجازه میده که از زوایای مختلف به یک موضوع نگاه کنه. انگار پومرا به ما ده تا تکه از یه آینه شکسته رو داده و ازمون خواسته که تصویر کلی رو تو ذهنمون بسازیم. این کار باعث میشه درک عمیق تری از پیچیدگی و تنوع این روابط به دست بیاریم و خسته هم نشیم.

قدرت دیالوگ ها: آینه ای برای روح شخصیت ها

تو نمایشنامه «این بچه»، دیالوگ ها حکم نبض روابط رو دارن. پومرا از گفت وگوها به بهترین شکل ممکن استفاده کرده تا ناگفته ها، تضادها، و احساسات پنهان شخصیت ها رو برملا کنه. با اینکه زبانش روزمره و ساده ست، اما هر جمله بار معنایی عمیقی داره و شخصیت ها با حرف هاشون، خودشون رو به ما نشون میدن. گاهی وقتا یه جمله کوتاه، پر از سال ها حسرت و دلخوریه. همین قدرت دیالوگ هاست که باعث میشه ما با هر صحنه، عمیقاً درگیر بشیم.

اقتصاد در کلام: عمق در کمترین کلمات

یکی از ویژگی های برجسته ی پومرا، اقتصاد کلامه. اون استاد اینه که با کمترین کلمات و حداقل صحنه پردازی، عمیق ترین مفاهیم رو منتقل کنه. هیچ دیالوگی اضافی نیست و هر کلمه ای تو جای خودش نشسته. این رویکرد باعث میشه که مخاطب مجبور باشه تمام حواسش رو به متن بده و به جای سرگرم شدن با جزئیات زیاد، روی مفهوم اصلی تمرکز کنه. این یعنی حرف های بی ربط حذف شدن و فقط عصاره ی احساسات و افکار باقی مونده.

فضاسازی و کارگردانی: تأثیر رویکرد پومرا بر نمایشنامه نویسی

همونطور که قبلاً اشاره شد، ژوئل پومرا نه تنها نمایشنامه نویسه، بلکه کارگردان آثار خودشم هست. این یعنی وقتی داره می نویسه، همزمان داره صحنه رو هم تو ذهنش می بینه. این رویکرد باعث میشه نمایشنامه هاش یه جورایی از همون ابتدا برای اجرا طراحی شده باشن. فضاسازی های مینیمال، تمرکز روی نور و صدا، و استفاده هوشمندانه از سکوت ها، همگی از تأثیر این رویکرد دوگانه (نویسنده-کارگردان) نشأت می گیرن. این ترکیب باعث میشه که متن نمایشنامه حتی بدون اجرا هم، حس و حال تئاتر رو به خواننده منتقل کنه.

ژوئل پومرا در این نمایشنامه با برش های مستقل مخاطب را به جهان داستانی پرجنب وجوشش می برد.

جوایز، افتخارات و بازخوردهای منتقدان

وقتی یه اثری اینقدر عمیق و نوآورانه باشه، طبیعتاً توجه ها رو به خودش جلب می کنه. نمایشنامه «این بچه» هم از این قاعده مستثنی نبوده و کلی جایزه و تحسین منتقدان رو به خودش اختصاص داده. این افتخارات نشون میده که کار پومرا چقدر ارزشمنده و چقدر تونسته تو دنیای تئاتر اثرگذار باشه.

جوایز مهم کسب شده

یکی از مهم ترین جوایزی که «این بچه» تونسته به دست بیاره، جایزه بهترین نمایشنامه انجمن منتقدان در سال ۲۰۰۶ بوده. این جایزه، نشون دهنده ی تأیید بزرگان ادبیات و تئاتر فرانسه و جهان نسبت به ارزش هنری این اثر هست. وقتی یه نمایشنامه چنین جایزه ای رو میگیره، یعنی تونسته از فیلترهای سخت گیرانه عبور کنه و خودشو ثابت کنه.

نکوداشت های منتقدان معتبر

علاوه بر جوایز، منتقدان مطرح جهانی هم کلی تعریف و تمجید از این نمایشنامه کردن. مثلاً روزنامه گاردین گفته: اگر با استانداردهای تئاتر بریتانیا نگاه کنیم، کتاب این بچه نمایشنامه ای بسیار بالغ و صریح برای جوانان محسوب می شود… صراحتی بی پروا و دردناک در آن وجود دارد. این حرف نشون میده که حتی با معیارهای بین المللی هم، این نمایشنامه یه کار استثنائیه.

Boundless Theatre هم این نمایشنامه رو حامل حقیقت و جدیت توصیف کرده و به عمق و واقع گرایی اون اشاره کرده. این بازخوردها همگی تأکید بر این دارن که «این بچه» فقط یه سرگرمی نیست، بلکه یه اثر هنریه که باعث میشه عمیقاً به فکر فرو بریم و با حقایق تلخ و شیرین زندگی روبه رو بشیم.

چرا این بچه را باید خواند؟

شاید بعد از این همه توضیح، هنوز از خودت بپرسی که واقعاً چرا باید این نمایشنامه رو بخونم؟ حق داری! تو دنیای امروز که این همه کتاب و محتوا وجود داره، انتخاب کار سختیه. اما «این بچه» واقعاً ارزش وقت گذاشتن رو داره و دلایل خوبی برای خوندنش هست.

نگاه متفاوت، جسورانه و واقع گرایانه به خانواده

اول از همه، این نمایشنامه یه نگاه کاملاً متفاوت و جسورانه به خانواده داره. پومرا از کلیشه ها دوری می کنه و واقعیت های تلخ و شیرین روابط خانوادگی رو همونطور که هست، بدون سانسور بهمون نشون میده. اگه دنبال یه اثری هستی که از سطحی نگری دوری کنه و تو رو به عمق روابط انسانی ببره، «این بچه» بهترین انتخابه. اینجا خبری از پایان های هالیوودی و خوش و آب و رنگ نیست، بلکه با یه واقعیت ملموس و قابل درک روبرو می شیم.

معرفی به چه کسانی؟

خب، حالا این کتاب برای کی خوبه؟

• اگه عاشق تئاتر معاصر و ادبیات نمایشی، مخصوصاً آثار فرانسوی هستی، این کتاب یه شاهکار محسوب میشه.
• اگر رشته ات روانشناسیه یا به مباحث روابط خانوادگی و روانشناسی انسان علاقه مندی، این نمایشنامه می تونه کلی نکته ی جدید بهت یاد بده.
• و در نهایت، اگر دنبال یه اثری هستی که تو رو به تأمل عمیق در روابط خودت و خانواده ات دعوت کنه، بدون شک «این بچه» می تونه اون چیزی باشه که دنبالشی.

این کتاب یه جورایی آینه است. آینه ای که هر بار بهش نگاه می کنی، یه گوشه جدید از خودت و دنیای اطرافت رو بهت نشون میده. پس فرصت رو از دست نده و برای خوندنش آماده شو.

نتیجه گیری

نمایشنامه «این بچه» اثر ژوئل پومرا، فراتر از یه داستان ساده، یه کاوش عمیق و تأثیرگذار در قلب روابط خانوادگیه. با ده صحنه ی مستقل اما به هم پیوسته، پومرا تونسته پیچیدگی ها، فداکاری ها، تنهایی ها و ناگفته های این روابط رو با یه واقع گرایی بی نظیر به تصویر بکشه. این اثر نه تنها یه نمایشنامه ی درخشان تو ادبیات معاصر فرانسه به حساب میاد، بلکه یه آینه ست برای هر کدوم از ما که به روابطمون با پدر و مادر و فرزندانمون فکر کنیم.

امیدوارم این خلاصه، تونسته باشه یه دید خوب بهت بده تا با این اثر فوق العاده آشنا بشی. اگر دوست داری غرق در دنیای پومرا بشی و این سفر ده قسمتی رو با تمام وجودت تجربه کنی، پیشنهاد می کنم حتماً نسخه کامل نمایشنامه «این بچه» رو تهیه کنی و خودت به صورت کامل بخونیش. مطمئن باش که حسابی تو فکر فرو میری و شاید، یه جور دیگه ای به دنیای خانواده نگاه کنی.